Lajmet e fundit ne Sociale

Artikuj rreth sociales

Ku eshte talenti Shqiptare?

5 nga 5 Vleresimi: 5 nga 5 yje

Se fundmi jam njohur me nje artist shume te ri Amerikan. Nje poet, nje kengetar, nje rrepist dhe nje komedian i mrekullueshem. Nje artist totalisht origjinal pa barriera, pa konture i cili mikson realitetin, trishtimin dhe komedine ne nje menyre qe nuk kisha pare ndonjehere. Ky artist quhet Robert Pickering Burnham me emrin skenik Bo Burnham.

Bo Burnham eshte nje djale 26 vjecar i cili performon qe nga viti 2007. Ai karikoi nje video ne youtube dhe nga ajo pike e tutje u be i famshem. Ndoshta pak fati, me siguri shume talenti por sot ai eshte nje komedian muzikor i njohur dhe i kerkuar ne treg. Cfare me terhoqi ne performancat e tij, pertej perdorimit fantastik te fjaleve dhe menyres unike se performimit ishte vertetesia qe ai sjell ne skene. Nder shume video qe kam pare te Bos kam perceptuar dimensione te ndryshme artistike qe vinin nga ky artist dhe kjo gje realisht me ka goditur.

Me pas po mendoja me veten time, po talenti Shqiptare ku eshte? Pertej pseudo-artisteve dhe pseudo-artit qe fatkeqsisht na rrethon, ku eshte arti dhe talenti i vertete Shqiptare ? Ne mendje me erdhen dy pergjigje, duke i menduar te dyja me duken te sakta dhe te dyja me duken arsye perse nga ne nuk dalin artiste si Bo Burnham.

E para eshte fakti qe talenti rrethohet dhe mbytet nga mediokriteti i paaftesise. Jetojme ne nje vend ku meritokracia nuk ekziston, ku tregu eshte i tejmbytur nga mediokriteti i cili kerkon me shume mediokritet. Castin kur dikush jo medioker i qaset ketij tregu refuzohet pasi nuk permbush kriterin kryesor, mediokritetin. Arsyeja e dyte eshte mungesa e perspektives.

Qe ne vogeli mesohemi qe ka vetem nje menyre dhe ka vetem nje rruge se beri te gjerave. Na tregohet si duhet te mendojme, si duhet te veprojme, cfare duhet te themi dhe cfare s'duhet te themi dhe, pavarsisht se ne nje fare grade kjo eshte e nevojshme, ne ekzagjerojme duke bllokuar zellin artistik dhe talentin. Fajtore per kete gje eshte totalisht shoqeria. Nese jashte Shqiperise induktohet shprehja e mendimit, te qenurit kritik dhe racional ketu induktohet te qenurit i bllokuar dhe ti besh gjerat ne vetem nje menyre. Personat te cilet mundohen te sjellin perspektiva te reja thjesht nuk promovohen.

Pertej arsyeve te mesiperme, intrigues eshte fakti se, ne nje epoke ku informacioni eshte kudo i disponueshem dhe kudo i aksesueshem, a nuk duhet te kishim pak ndryshim ? A nuk duhet te kishim dale ose te pakten te ishim duke bere tentativa dalje nga bunkeri ku kemi kohe qe jemi futur? Mendoj se duhet ti themi mjaft forces shtytese qe po bllokon kreativitetin e rinise Shqiptare dhe te gjithe, te mundohemi te thyejme barrierat e shoqerise sone.

Lexo Me Shume

Dua ta jetoj jetën dhe ta ndryshoj atë...

5 nga 5 Vleresimi: 5 nga 5 yje

- Në këtë kohë moderne që po jetojmë ka individë që e ndiejnë veten të vetmuar, të lindur për të keqen e tyre, sepse, ndoshta kështu janë në të vërtetë. Ka edhe nga ata që janë të vetëdijshëm që nuk janë në gjendje as të dëgjojnë, kujtojnë se janë largpamës, nuk duan t’ia dinë për ndërlikimet psikologjike, njohin vetem ndjenja të prera, jetojnë në botën e vdekur të paragjykimeve të tyre. Këta individë të “veçantë” nuk pyesin fare për të tjerët, nuk e vënë kurrë vetën e tyre në pozitën e të tjerëve.

- Ne po jetojmë një realitet të hidhur që duhet ndryshuar, duke filluar nga uni jonë. Nuk besoj kurrë se mund të ketë njeri që të mos dojë të korrigjojë diçka në jetën e tij të shkuar. Gjithmonë do të gjendet diçka e manget sado e bukur, e suksesshme dhe e përkryer të ketë qënë jeta.

- Edhe i ndershmi dhe i pandershmi, i shtypuri dhe shtypësi, i pafajshmi dhe krimineli do të kenë kurdoherë çaste në të cilat do të kishin dashur të bënin tjetër gjë nga ajo që kanë bërë. Në udhëkryqet e shumta që përbëjnë çdo jetë njerëzore, çdonjëri nga ne do të mendonte pse zgjodhi atë rrugë dhe jo një tjetër, pse veproi kështu dhe jo ndryshe, pse u bë ai që është dhe jo ai që duhet të ishte?!

- Në këtë anarshi dhe diziluzion të vazhdueshëm mes të tashmes dhe të shkuarës, çdonjëri nga ne le të mundohet të ndryshojë të ardhmen e tij dhe ta korrigjojë të kaluarën duke shijuar jeten. Vazhdimi ynë në hapësirën tonë prej pengesash tepër parazitare nuk mbaron me kaq, ne nuk duhet të jemi të kënaqur me këtë trajektore që po i japim jetës, sepse gjithsesi njeriu e don vetën e tij, ai nuk do të jetë plotësisht dakort me të.

- Sikurse dhe shihet, të gjithë ne jemi të pushtuar nga masat e kundërta që na ndjekin në çdo hap të jetës. Në ditët tona kaq të dhimbsura dhe për fat të ëmbla e të hidhura bashkërisht, shohim njerëz aspak të besueshëm, hipokritë, ëndërrimtar, të cilët hanë në të njëjtën tryezë, në të njëjtën pjatë, në një realitet moskokëçarës. Përse mendimet thellohen dhe nxjerrin përfundime, jo të kuptueshme që ndoshta s’na përkasin ne që t’i zgjidhim.

- Të heshtësh dhe të flasësh nuk është njëlloj, por ka raste që të dyja kanë një kuptim, kanë atë kuptim që edhe po të flasësh është njëlloj sikur të heshtësh, sepse mendimi nuk merret për kapital, të mohojnë veprat e tyre dhe madje edhe gjëra që nuk shikohen apo fjalë boshe që s’kanë rëndësi për asnjë në këtë aktivitet të fëlliqur dhe të kalbur nga themelet.

- Po të gjykonim të gjithë me të drejtën nuk do të kishte kaq kasaphane që ka sot në këtë millenium të ri, në orët e një kohë që të premton shumë, por s’të realizon asgjë. Por edhe gjykimet dhe gjyqtarët janë si janë, ndonjëherë mendon për karrierën e tij, për pasurinë e tij, për interesat e mirëfillta personale dhe jo atë që duhet gjykuar.

- Megjthatë të bëjmë atë që duhet bërë, se kemi ende kohë për ta rigjetur këtë botë. U zgjata shumë për veshin e shurdhër dhe për ata që mbajnë syze të errëta. Megjithatë besoj se ndokush do ta kete kuptuar se lufta për ta bërë jetën më të mirë, ashtu siç e duan të rinjtë, fillon tek vetja dhe mbaron tek vetja...

Lexo Me Shume